Native seed bank

Vellayampatti, Karur, Tamil Nadu

Introduction

Pradeep is in process of leaving his IT industry job to move back to his native village and trace back his family tradition rooted in farming. In the hard times of water shortage in his native when most farmers had quit practicing, he started farming with reduced water consumption techniques like drip irrigation and converted his farmlands into multi-crop yielding fields. He believes that every farmer should have a reserve where he stores seeds for next season than being dependent on the public seed banks. Thannal has taken up this initiative of a seed bank to contribute to the efforts of Pradeep to demonstrate a system of farming made feasible by effective utilisation of resources from nature.

தனது மரபு தொழிலில் உள்ள ஆர்வத்தால், கணினி ஊழியர் பிரதீப், தனது சொந்த ஊரில் வேளாண்மையில் ஈடுபட்டு வருகிறார். தனது சொந்த ஊரிலோ, நீர் பற்றாக்குறையால் பல விவசாயிகள் வேளாண்மையில் ஈடுபடுவதில்லை. பிரதீப் சொட்டு நீர் பாசனம் போன்ற முறைகளால் தண்ணீரை சிக்கனப்படுத்தி, தனது நிலங்களை பல பயிர் சாகுபடி வயல்களாக மாற்றியுள்ளார். ஒவ்வொரு விவசாயிடமும் விதை சேமிப்பு இருந்தால் தற்சார்பாக செயல்பட உதவும் என்பது பிரதீப்பின் நம்பிக்கை. இவ்வாறு இயற்கையின் வளங்களை சேமித்து, வேளாண்மை முறைகளில் மாற்றம் கண்டிருக்கும் பிரதீபுக்கு உதவும் வகையில் தன்னல் அவர்களுக்கு ஒரு விதை வங்கியை அமைக்கத் துவங்கியுள்ளது.

Please click this black button below to know about the Volunteer option and Thannal projects

Fables of Natural Building (English)

Farmer’s House
A child who is reading a story by the light of the oil lamp.
Minnu: Mother, in this story it is said that trees have goddesses, and that each tree is
protected by its goddess.
Mother: That is true. When a seed is planted, the goddess comes and makes the seed to
sprout by dancing. She embraces and awakens through her tears the seeds that have dried up
without water. She rolls her eyes at the caterpillars that come to eat the shoots and scares
them off. She mesmerises the butterflies with her dance. Not only trees, even this house and
you have a goddess.
Minnu: Really! A goddess for houses too?
Mother: It is that goddess who keeps everyone in the house together. Who whispers in
mother’s ear just before the milk boils over and spills on to the stove. Who spreads her wings
and guards the chickens pecking in the courtyard from the roving hawk. Who pulls up by the
fingertips the fluttering tendrils of the plants around her. Who makes the cat and her mouse
her labourers. Who takes the roots of the house deep into the ground and weaves it with the
earth.
Minnu: Roots for houses? What nonsense are you saying, mother!
Mother: Are you not seeing this clay-house growing day by day, with the earth as its food.
Don’t you see it breathe life with the wind and the light…
Minnu: Can I see this goddess….?
Mother: Why not? Close your eyes….
When mother and child had closed their eyes, they heard the slight rustling of the
wind. Like an anklet it jingled all over the room. The goddess covered the eyes of the child
who had burst out laughing at the sound, carried her to her room, sang lullabies to her and
made her sleep. Then kissing the mother’s hand said, “Mother, it is you who have made me
so beautiful and free. How sad it is to see that my siblings are burning in the concrete
buildings around. It is your hand’s touch on each corner that brought out my feminine nature
this much. I will always be a refuge for you”.
Next day, on waking up, Minnu was happy to see a beautiful little friend who was
smiling at her. Between the wisps of her hair, Mukkuti (Sikerpud) and Thumba (Ceylon
slitwort) flowers were bursting into smiles.
Minnu: You are the goddess of this house, aren’t you? Have you come to play with me?
What is your name?
The goddess smiled at Minnu without a word for a while. Then she said, you can call me
Lakshmi.
They began to play in the courtyard together.
Lakshmi: Minnu, are you not going to school?
Minnu: No. I don’t go to school. I can learn more from nature than what is taught at school.
And I can also help my father and mother. I can go farmng along with my father. I can
prepare rice and curries along with mother. I can canter about with the vines here. Lakshmi,
how beautiful are the flowers in your hair!
Lakshmi: I got this from that courtyard. Now these flowers are not to be found anywhere.
Lakshmi took two flowers and placed them on Minnu’s hair.
On seeing this, the flowers broke into laughter.
Flowers: Minnu’s father is a good farmer. He does not spray any pesticides here. So we are
able to bloom freely here.
On hearing the murmurs of Minnu and her friends, her father came there.
Father: Minnu, who are these new friends of yours?
Minnu: This is my friend Lakshmi. Lakshmi and I are going to make a toy house (wigwam)
together. Father, did you not say that we can build houses using the materials around us.
Lakshmi has promised to help me with it.
Father: (Giving them a handful of seeds) Don’t throw these away. When you have finished
building the house, plant this in a small enclosure. It is always good not only to have your
own house, but also your own food.
Minnu and Lakshmi went searching for materials to build their little house. The
bamboo groves bent their heads before Lakshmi. They found wild vines and gummy mud and
palm fronds.
They dug in four bamboo shoots, and then they covered half of it with the palm
fronds. They spread the gummy mud onto the fronds. Because Minnu and her friend were
making a little house, all the neighbouring kids also joined in. The birds and the squirrels
came to see the celebration of the kids. When they had finished making the house, the lady
cow ambled inside and sat there. And said, “Hai! How cool is this house. Can I have it?”
On hearing this, the children all burst into laughter.
Translated into English from Malayalam by Obed Ebenezer. S

Fables of Natural Building (Malayalam)

Farmer’s House

മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിലിരുന്ന്‌ കഥാപുസ്‌തകം വായിക്കുന്ന കുട്ടി.
മിന്നു: അമ്മേ ഈ കഥയില്‍ പറയുന്നത്‌ വൃക്ഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ ദേവതമാരുണ്ടെന്നാ. ഓരോ വൃക്ഷത്തെയും സംരക്ഷിക്കുന്നത്‌ അതിന്റെ ദേവതയാണ്‌ പോലും.
അമ്മ: അത്‌ ശരിയാ വിത്ത്‌ നടമ്പോള്‍ ദേവത വന്ന്‌ നൃത്തം ചെയ്‌ത്‌ മുളപ്പിക്കും. വെള്ളം കിട്ടാതെ ഉണങ്ങുന്ന വിത്തുകളെ കണ്ണീരുകൊണ്ട്‌ തഴുകിയുണര്‍ത്തും. തളിരികളെ തിന്നാല്‍ വരുന്ന പുഴുക്കളെ കണ്ണുരുട്ടി പേടിപ്പിക്കും. പൂമ്പാറ്റകളെ നൃത്തം ചെയ്‌ത്‌ ആകര്‍ഷിക്കും. വൃക്ഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ മാതൃമല്ല നിനക്കും ഈ വീടിനുമെല്ലാം ഒരോ ദേവതകളുണ്ട്‌.
മിന്നു: ഏ വീടിനും ദേവതയോ
അമ്മ : ആ ദേവതയാ വീട്ടിലുള്ളവരെ ഇണക്കി നിര്‍ത്തുന്നത്‌. അടുപ്പിലേയ്‌ക്ക്‌ പാല്‍ തൂവുന്നതിന്‌ മുമ്പ്‌ അമ്മയുടെ ചെവിയില്‍ കിന്നാരം പറയുന്നത്‌. മുറ്റത്ത്‌ ചിക്കിപ്പെറുക്കുന്ന കോഴികളെ തള്ളപ്പരുന്തില്‍ നിന്നും ചികറുവിരിച്ച്‌ രക്ഷിക്കുന്നത്‌. തന്റെ ചുറ്റും സംഭ്രമത്തോടെ വിരല്‍ നീട്ടുള്ള ചെടിത്തുമ്പുകളെ കൈപിടിച്ച്‌ മുകളിലോട്ട്‌ കയറ്റുന്നത്‌. കുഞ്ഞനെലിയ്‌ക്കും പൂച്ചയ്‌ക്കും ഒരുപോലെ അത്താണിയാകുന്നത്‌. വീടിന്റെ വേരുകളെ ആഴത്തിലേയ്‌ക്ക്‌ കൊണ്ടുപോയി ഭൂമിയുമായി കോര്‍ത്തിണക്കുന്നത്‌.
മിന്നു: വീടിന്‌ വേരോ? അമ്മ എന്തൊക്കെ വിഢ്‌ഢിത്തരമാണ്‌ പറയുന്നത്‌.
അമ്മ: നമ്മുടെ ഈ മണ്‍വീട്‌ ഓരോ ദിവസവും വളര്‍ന്നു വരുന്നത്‌ നീ കാണുന്നില്ലെ. ഭൂമിയെ അന്നമാക്കി. കാറ്റിനെയും വെളിച്ചത്തെയും പ്രാണനാക്കി ഇത്‌ ശ്വസിക്കുന്നത്‌ നീ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ലെ…………….
മിന്നു: എനിക്ക്‌ ഈ ദേവതയെ കാണാന്‍ പറ്റുമോ……
അമ്മ: അതിനെന്താ കണ്ണടച്ചോളൂ………..
അമ്മയും മകളും കണ്ണടച്ചപ്പോള്‍ കാറ്റിന്റെ നേര്‍ത്ത കലമ്പല്‍ അവര്‍ കേട്ടു. അതൊരു ചിലങ്കപോലെ മുറിയിലെല്ലാം ഓടിനടന്നു. ഇത്‌ കേട്ട്‌ പൊട്ടിച്ചിരിച്ച മകളുടെ കണ്ണുപൊത്തി മുറിയിലേയ്‌ക്ക്‌്‌ കൊണ്ടുപോയി ദേവത അവളെ താരാട്ടുപാടിയുറക്കി. എന്നിട്ട്‌ അമ്മയുടെ കൈയില്‍ മുത്തമിട്ടുകൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു `അമ്മയാണ്‌ എന്നെ ഇത്രയും സുന്ദരിയും സ്വതന്ത്രയുമാക്കിയത്‌. ചുറ്റിലുമുള്ള കോണ്‍ക്രീറ്റ്‌ കെട്ടിടങ്ങളില്‍ ചുട്ടുപൊളി എന്റെ കൂടെപ്പിറപ്പുകള്‍ കഴിയുന്നത്‌ എത്ര സങ്കടകരമാണ്‌. ഓരോ കോണിലും അമ്മയുടെ കരസ്‌പര്‍ശമാണ്‌ എന്നിലെ സ്‌ത്രീത്വത്തെ ഇത്രയുമുണര്‍ത്തിയത്‌. ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ എന്നും അഭയമായിരിക്കും.
പിറ്റേന്ന്‌ ഉറക്കമുണര്‍ന്ന മിന്നുവിന്റെ അരികില്‍ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടുനിന്ന സുന്ദരിയായ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെകണ്ട്‌ മിന്നുവിന്‌ സന്തോഷമായി. അവളുടെ തഴച്ചുവളര്‍ന്ന മുടിയിഴകളില്‍ മുക്കൂറ്റിപ്പൂവും തുമ്പപ്പൂവുമെല്ലാം പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
മിന്നു: നീ ഈ വീടിന്റെ ദേവതയാണല്ലെ …….. എന്നോടൊപ്പം കളിക്കാന്‍ വന്നതാണോ. നിന്റെ പേരെന്താ
ദേവത ഒന്നും മിണ്ടാതെ മിന്നുവിനെനോക്കി ചിരിച്ചു. നീ എന്നെ ലക്ഷ്‌മി എന്നു വിളിച്ചോളൂ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞു.
അവര്‍ ഒന്നിച്ച്‌ മുറ്റത്ത്‌ കളിക്കാനാരംഭിച്ചു.
ലക്ഷ്‌മി: മിന്നു സ്‌ക്കൂളില്‍ പോകുന്നില്ലേ
മിന്നു: ഇല്ല ഞാന്‍ സ്‌ക്കൂളിലൊന്നും പോകാറില്ല. സ്‌ക്കൂളില്‍ നിന്നു കിട്ടുന്നതിനേക്കാള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ എനിക്ക്‌ ഈ പ്രകൃതിയില്‍ നിന്നു പഠിക്കാം. പിന്നെ അച്ഛനെയും അമ്മയേയും സഹായിക്കാം. അച്ഛനോടൊപ്പം കൃഷിചെയ്യാം. അമ്മയോടൊപ്പം കറികളും ചോറുമെല്ലാം വയ്‌ക്കാം. ഇവിടെയുള്ള പൂവാലിപൈയ്യിനോടൊപ്പം കുത്തിമറിയാം. ലക്ഷ്‌മീ നിന്റെ മുടിയിലെ മുക്കൂറ്റിപ്പൂവും തുമ്പപ്പൂവുമെല്ലാം എന്തുരസമാ കാണാന്‍.
ലക്ഷ്‌മി: ഇത്‌ എനിക്കാ തൊടിയില്‍ നിന്ന്‌ കിട്ടിയതാ. ഇപ്പോള്‍ ഈ പൂക്കളെയൊന്നും എവിടെയും കാണാനില്ല.
ലക്ഷ്‌മി രണ്ട്‌ പൂക്കളെടുത്ത്‌ മിന്നുവിന്റെ തലയില്‍ ചൂടി
ഇത്‌ കണ്ട്‌ പൂക്കള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു
പൂക്കള്‍: മിന്നുവിന്റെ അച്ഛന്‍ ഒരു നല്ല കര്‍ഷനാ ഈ പറമ്പില്‍ കീടനാശിനിയൊന്നും തളിക്കാറില്ല അതുകൊണ്ട്‌ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഇവിടെ സ്വച്ഛന്തമായി വളരാം.
മിന്നുവിന്റെയും കൂട്ടുകാരികളുടെയും കലമ്പല്‍കേട്ട്‌ മിന്നുവിന്റെ അച്ഛന്‍ അവിടേയ്‌ക്ക്‌ വന്നു
അച്ഛന്‍ ഇതാരാ മിന്നു നിന്റെ പുതിയ ചങ്ങാതിമാര്‍
മിന്നു ഇതെന്റെ കൂട്ടുകാരിയാ ലക്ഷ്‌മി ലക്ഷ്‌മിയും ഞാനും ചേര്‍ന്ന്‌ ഒരു കളിവീണ്ടുണ്ടാക്കാന്‍ പോകുകയാ. അചഛനല്ലെ പറഞ്ഞത്‌ നമുക്ക്‌ ചുറ്റുമുള്ള വസ്‌തുക്കള്‍കൊണ്ട്‌ നമുക്ക്‌ വീടുപണിയാമെന്ന്‌. ലക്ഷ്‌മി അതിനെന്നെ സഹായിക്കാമെന്ന്‌ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌.
അച്ഛന്‍ : (ഒരു പിടി വിത്ത്‌ രണ്ടുപേരുടെയും കയ്യില്‍ കൊടുത്തു) ഇത്‌ കളയണ്ട വീടുണ്ടാക്കി കഴിയുമ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ കളമുണ്ടാക്കി വതച്ചോളൂ. സ്വന്തം വീടുമാത്രമല്ല അന്നയും തനിയെ ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ്‌ ഏറ്റവും നല്ലത്‌.
മിന്നുവും ലക്ഷ്‌മിയും തങ്ങളുടെ കൊച്ചുവീടുണ്ടാക്കാനുള്ള വസ്‌തുക്കള്‍ തേടിയിറങ്ങി. മുളംങ്കാടുകള്‍ ലക്ഷ്‌മിക്കുമുന്നില്‍ തലകുമ്പിട്ട്‌ നിന്നു കാട്ടുവള്ളികളികളും പശിമയുള്ള മണ്ണും പനയോലയും അവര്‍ കണ്ടെത്തി.
അവര്‍ നാലുമുളകള്‍ കുഴിച്ചിട്ടു എന്നിട്ട്‌ അവയുടെ പകുതിഭാഗം പനയോലകൊണ്ട്‌ മറച്ചു ആ പനയോലയില്‍ പശിമയുള്ള മണ്ണ്‌ കുഴച്ചു ചേര്‍ത്തു. മിന്നുവും കൂട്ടുകാരിയും കളിവീടുണ്ടാക്കുന്നതുകണ്ട്‌ ചുറ്റുപാടുമുള്ള കുട്ടികളെല്ലാം അവരോടൊപ്പം കൂടി. കുട്ടികളുടെ ആഘോഷം കാണാന്‍ കളികളും അണ്ണാറക്കുട്ടന്മാരുമെല്ലാം വന്നുചേര്‍ന്നു. വീടുണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പുവാലപശു അതിനകത്ത്‌ കയറിയിരുന്നു. എന്നിട്ട്‌ പറ്‌ഞ്ഞു
ഹായ്‌ ഈ വീട്ടില്‍ എന്തൊരു തണുപ്പാ ഇത്‌ ഞാനെടുക്കട്ടെ
ഇത്‌ കേട്ട്‌ കുട്ടികളെല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു

Short story written in Malayalam by Nithanth. L. Raj 

Scroll to Top